در مجموعه هاي فرهنگي مديريتها بر اساس رفاقت ها و تعهدات است . تعهد بايد مدير رو وادار کنه که علم مديريت ياد بگيره .
هنر مديريت ذاتيه . خيلي ها اگه مدير بشن ، تخصص هاشون رو بر باد دادن .
پاترناليسم رو تحت عنوان پدر دلسوز معرفي مي کنيم .
1- اين مدير اختيارات مشروع داره . يعني از بدنه جامعه يه اختياراتي بهش ميدن که کاملاً مشروعه ، اختيار نامشروع نداره . يعني نمي تونه ظلم کنه .
اختيارات مشروع از طرف بدنه جامعه پذيرفته شده است .
2- ادراک
3- سيستم تشويق و تنبيه
اين مثلث ، مديريت پدرانه رو تشکيل ميده .
نتيجه :
1- رضايت شغلي رو براي نيروها ايجاد مي کنه . نيرو در کنار مديرِ پدر ، رضايت شغلي داره ، ولو حقوقش کمتر باشه .
2- امنيت شغلي داره . نيرو ميدونه که بدون دليل از مجموعه اخراج نميشه .
3- بهره وري نيرويي که رضايت شغلي و امنيت شغلي داره ، بالا مي ره .
4- وقتي يه مجموعه رضايت شغلي + امنيت شغلي + برنامه ريزي براي آينده دارن ، ارباب رجوع هم احساس رضايتمندي و شادابي مي کنن و در نتيجه مشتري مجموعه بيشتر مي شه .
5- در اين نوع سيستم به انسان بهره الهي مي رسه .
گزينه ها :
1- اختيارات : يه قانوني داريم که نبايد فراتر از اين قانون عمل کنيم .
ـ اختيارات بايد کاملاً براي زيردست ها جا بيفته .
ـ بايد بدونيد که مديريت يک هنره و اگر ذاتاً اين هنر رو نداره بايد بکشه کنار تا بتونه توان اصليش رو کشف کنه .
ـ مدير بايد به جامعه شناسي و روانشناسي و علوم تربيتي آشنا باشه .
( راجع به هر کدومشون مثلا 500 صفحه مطلب مفید و مربوط به مدیریت خونده باشه . )
دقت در اينکه سيستم مشارکت در اين نوع مديريت قراره کجا بره ؟!
چون بلد نيستيم مردم رو
برچسب:
نویسنده: مبین پورحسین
تاريخ: چهارشنبه
12 ارديبهشت
1403 ساعت: 12:23